اُتیسم به زبان ساده

اوتیسم نوعی اختلال رشدی از نوع نقص آشکار در روابط اجتماعی است:

  •  با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود.
  • علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌است.‌
  • این اختلال در پسران شایع‌تر از دختران است.
  • کودکان اُتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیر کلامی، رفتارهای اجتماعی، فعالیت های سرگرم کننده و بازی دارای مشکل می باشند. 
  • وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز اوتیسم ندارد.
  • این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد.
  • کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و عملکردهای اجرایی مغز (توانایی پردازش و حل مساله و …) مشکل دارند.
  • این اختلال، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌سازد.
  • در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری نیز دیده می‌شود.
  • در این افراد حرکات تکراری (دست زدن، پریدن) پاسخ‌های غیرمعمول به افراد، دلبستگی به اشیا یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌شود .
  • ممکن است در حواس پنجگانه (بینایی، شنوایی، لامسه، بویایی و چشایی) نیز حساسیت‌های غیرمعمول دیده شود.
  • هسته مرکزی اختلال در اوتیسم، اختلال در ارتباط است.

از هر ۶۰ تا ۷۰ تولد زنده در دنیا یک نفر مبتلا به اوتیسم است.زندگی ماشینی و عوامل ناشی از آن مانند استرس، در سیر صعودی ابتلا به این بیماری دخیل است.

و مهمترین نکته اینکه تشخیص زود هنگام اوتیسم می‌تواند یک تفاوت چشمگیر در روند بهبود و درمان ایجاد کند. به همین دلیل است که هرچه زودتر بتوان این اختلال را تشخیص داد،  با بهره گیری از مداخلات منظم و مداوم توانبخشی (کاردرمانی، بازی درمانی، موسیقی درمانی و گفتاردرمانی)، فرد اوتیسم می تواند زندگی راحت تری را تجربه کند.

مطالب مرتبط

کاردرمانی ذهنی و جسمی

موسیقی درمانی

بازی درمانی

ما را به دیگران معرفی نمائید