کودکانی که یکجا نمی نشینند و تحمل نشستن ندارند.

یک نکته بسیار مهم

قبل از هر چیز ذکر این نکته ضروری است. اساسا قرار نیست که کودکان مانند بزرگسالان زمانی طولانی یک جا بنشینند و به افق خیره شوند. که اگر چنین باشد قطعا کودک اشکالاتی قابل پیگیری و رسیدگی خواهد داشت.
تحرک برای کودکان یک ضرورت است و بی تحرکی برای کودک بسیار زیانبار خواهد بود.

عدم یکجانشینی به عنوان یک مشکل

وقتی “عدم یکجانشینی” به عنوان یک اشکال مطرح می شود زمانی است که؛
کودک
با توجه به رده سنی
در یک بازه زمانی مشخص و قابل تحمل
به صورت مداوم و تکرار شونده
نمی تواند بنشیند و فعالیتی را به انجام برساند
مانند غذا خوردن، بازی کردن، نوشتن بخشی از تکالیف و حتی دیدن کارتونی  کوتاه و غیره.

این اشکال معمولا می تواند به پنج دلیل عمده اتفاق بیفتد:

  1. عضلات پوسچرال کودک شما ممکن است نتوانند او را برای مدت معین در حالت صحیح عمودی برای نشستن نگه دارند.

به حالتی که شما بدن خود را نگه می‌دارید و بدن در آن  شکل می‌گیرد، به آن شکل بدن پوسچر و به عضلاتی که در شکل گیری و حفظ آن حالت کمک میکنند عضلات پوسچرال میگویند.
ما عضلاتی  داریم که بیشتر پویا هستند، زمان کوتاهی قدرتمند و فعال باقی می مانند و مسئول حرکات ناگهانی و سریعند. در مقابل آن  همچنین ماهیچه‌هایی داریم که که آنقدر قوی نیستند، اما می‌توانند برای مدت طولانی تری فعالیت کنند و بدن را در یک وضعیت ایستا نگه دارند.اغلب، عضلات ایستا در کودکان آنقدر که لازم است قوی نیستند و ثبات لازم برای ماندن در یک مکان را برای مدت طولانی فراهم نمی‌کنند. مثلا به  نظر می رسد که کودک شما، قوز میکند یا تمایل دارد خیلی سریع به اطراف حرکت کند.
به این دلیل حرکت می‌کند که عضلاتش نمی‌تواند او را به حالت عمودی نگه دارد و تنها به عضلات پویای خود متکی است. به همین دلیل است که نیاز به حرکت دارند. تقویت عضلات ایستا یکی از راه‌های غلبه بر این چالش‌است تا ماندن در یک وضعیت نشسته برای کودک آسان‌تر شود.

2. کودک شما ممکن است نتواند برخی از حواس را فیلتر کند یا نادیده بگیرد.

محیط ما پر از داده های حسی است که برای عملکرد و بقای ما بی اهمیت هستند. بسیاری از ما می توانیم این داده ها را نادیده بگیریم و به چیزهای مهم مانند صدای معلم و برگه روی میز توجه کنیم.
اما برای بچه هایی که نمی توانند یک جا بنشینند، این ناتوانی در “فیلتر کردن” محرک ممکن است بخشی از مشکلات باشد. اگر فرزند شما نتواند صداها، بوها، تحرکاتی که می بیند و سایر داده هایی که در محیط اطرافش هست را نادیده بگیرد، ممکن است بیش از حد تحت تاثیر محرک های شنیداری، دیداری و… غیرمرتبط باشد.
او احساس نیاز برای کشف همه چیز را دارد. وقتی این اتفاق می افتد، برای آنها سخت است که بدانند به چه چیزی باید توجه کنند و چه چیزی را نادیده بگیرند.
تقویت مهارتهای پردازش حسی یک کمک مهم به چنین کودکانی است که توسط کاردرمانگران انجام می شود. عاملی است برای تمرکز روی کارهایی که باید یاد بگیرند و انجام دهند.

3. کودک شما ممکن است ورودی حسی کافی را از سیستم پردازش وستیبولار (حرکت و تعادل) خود دریافت نکند.

سیستم وستیبولار ما در گوش داخلی قرار دارد و به ما اطلاعاتی درباره مکان و نحوه حرکتمان می دهد.
اگر فرزند شما از کودکانی است که به نظر می رسد دائماً روی صندلی خود می چرخد، به جلو و عقب تکان می خورد، بالا و پایین می پرد و روی زمین می غلتد، بدنش ممکن است به دنبال این نوع ورودی باشد تا احساس آرامش کند.
بزرگ‌سالی را در نظر بگیرید که احساس «آرامش و قرار» نمی‌کند مگر اینکه روزش را با تمرین بدنی در باشگاه یا پیاده‌روی، شروع کند.
برای برخی افراد، عملکرد مغز به طور ویژه ای وابسته به  هماهنگی حرکات بدن با آن است.
هر چقدر هم که دیوانه کننده  به نظر برسد، کودک بی توجه شما که نمی تواند آرام بنشیند، ممکن است به دنبال حرکت باشد تا احساس آرامش کند. البته قطعا می تواند از حرکت برنامه ریزی شده برای کنترل افکار و رفتار خود بهره مند شود.

4. کودک شما ممکن است ورودی کافی از سیستم حس عمقی (آگاهی بدن) خود دریافت نکند.

سیستم حس عمقی کودک شما از ماهیچه ها و مفاصل بدن تشکیل شده است. برخی از کودکان زمانی که نیاز است تا بنشینند و توجه روی فعالیتی داشته باشند، این سیستم به درستی کار نمیکند.
در واقع وقتی کودکان از عضلات و مفاصل خود برای “مقاومت” بیشتر و عدم همکاری استفاده می کنند.
آنها این سیستم را “فعال می کنند” که به آنها پیام های آرامش بخش درباره وضعیت بدنشان می دهد و قرار بیشتری پیدا می کنند. 
اگر فرزندتان، شما و یا معلمش را با دستکاری کردن اشیاء کوچک، برخورد با همسالان، کشیدن دست های خود به روی دیوارها، لم دادن به دیگران، نیشگون گرفتن، دویدن به اطراف و … تحت تاثیر و عصبانی می کند، ممکن است به محرکهای  بیشتری نیاز داشته باشد تا مغز و بدن خود را به خوبی با هم هماهنگ کند.
در جلسات کاردرمانی به پرورش و پردازش صحیح حس عمقی کودکان با اجرای فعالیتها و تکنیکهای مختلف، کمک شایانی می شود.

5. ترکیبی از همه موارد بالا  و یا وجود یک اشکال جدی تر.

اینها تنها برخی از مواردی هستند که بر توانایی کودک برای یک جا نشستن تأثیر می گذارد.  برخی اوقات هم عدم یکجانشینی در کودکان به صورت مداوم و مستمر؛ می تواند نشان دهنده وجود یک اختلال باشد. ممکن است اختلال نقص توجه – بیش فعالی داشته باشد و یا حتی اشکالات اضطرابی و یا رفتاری داشته باشد.

نکته قابل ملاحظه

اگر شاهد بروز این وضعیت در فرزندتان هستید، ارزیابی او بسیار ضروری است تا اول مشخص شود که علت اصلی “عدم یکجانشینی” چیست و سپس از راهکارهای تخصصی برای حل و فصل مشکل کمک بگیرد.

برای حل این اشکال با ما تماس بگیرید. 

ما را به دیگران معرفی کنید!