بازی درمانی

نخستین سال های زندگی کودک مهمترین دوره آموزش به شمار می رود . در صورتی که امکانات مناسب در دسترس آنان قرار گیرد شخصیت و یادگیری و هوش بسط و گسترش قابل ملاحظه ای می یابد. از آنجایی که بازی مقدمۀ یادگیری و وسیله ای برای پرورش رشد کودک است،کودک به وسیله بازی یاد می گیرد گوش کند، آموزش ها را دنبال کند، به دستورالعمل های بازی پاسخ دهد، تصمیم گیری کند و مهارتهای خود را پرورش دهد. کودکان هنگام بازی می توانند به نتیجة رفتار خود پی ببرند، دیدگاه ها و احساساتشان را بیان نمایند. با خیال پردازی آرزوهایشان را به واقعیت نزدیک نمایند و بر نگرانی ها و اضطراب هایشان فائق شوند. بازی درمانی بازی درمانی به عنوان یک تجربه بازی که خود نوعی درمان است، رابطة امنی بین کودک و بزرگسال برقرار می كند. در تجربه بازی درمانی، کاردرمان که در حیطه بازی درمانی فعالیت میکند، محوطه امنی به کودک می دهد تا خود را امتحان کند، و از طریق بازی خود را ابراز کند و با انجام این کار یاد بگیرد خود را بهتر بشناسد تا بدانجا که دانش خود را در مورد به کار گیری ظرفیت های خود در راههای مناسب تر بالا ببرد. هدف از بازی درمانی ایجاد یک محیط صمیمانه و راحت است تا کودک بتواند در هنگام درمان از توانایی های خود در حل مشکلات بهره گیرد.کودک در خلال بازی، دنیای گسترده و فراتر از حد ظرفیت خود را به جهانی کاهش می دهد که توانایی دستکاری آنرا دارد و بدین ترتیب، تصور سلطه بر دنیای برونی به طور موقت در وی ایجاد می شود. کاردرمان کودک را از دنیای درونی به بیرون کشیده و به ارتباط او با دنیا کمک می کند و سبب می شود تا کودک خود را با دنیایی که در آن زندگی می کند ارتباط داده و تجربه های محدود خود را وسعت بخشد. بازی درمانی برای چه کودکانی به کار می رود؟ بازی درمانی برای کودکانی به کار می رود که دچار مشکلات هیجانی و رفتاری و یا ارتباطی هستند، کودکانی که از عشق، محبت،آرامش خاطر و شادی محروم مانده اند. آنها برای حفظ خود در این دنیا، دائما در جنگ و جدال هستند و مشکلاتی را دارند که به تنهایی از عهده حل کردن آنها بر نمی آیند. کودکانی که گرفتار مشکلات رفتاری یا اختلالات عاطفی هستند نمی توانند نیازهای خود را به صورت مثبت و جامعه پسند ارضا کنند. بسیاری از آنها به سختی می توانند در برابر پرسش مستقیم، پاسخ دهند. آنها ظاهرا در برابر احساساتی که تهدید آمیزند، مقاومت نشان می دهند. مشکلات کودکان در جریان رشد اغلب توأم است با عدم توانایی بزرگسالان برای درک آنها، پاسخگویی به آنچه که کودکان احساس می کنند و یا تلاشی که آنها برای ایجاد ارتباط می نمایند. اکثر بزرگسالان از کودکان انتظار دارند که با آنها از همان طریقی که خود بزرگسالان راحت تر هستند ایجاد ارتباط نمایند. یعنی ارتباط کلامی و آنها به جای اینکه با کودک در حد کودکانه رفتار نمایند از او انتظار دارند که خود را به حد یک بزرگسال برساند. کودکان مذبوحانه سعی می کنند تا خود را بفهمانند، هر چند اغلب از طریق کلامی موفق نیستند. به عنوان مثال، برای اینکه کودک قادر باشد از عهده مشکلات هیجانی خود برآید،کاردرمان در قالب بازی درمانی، از بازی تخیلی به عنوان راهی مهم برای رهایی از تنش های ناشی از اضطراب استفاده می کند. بازی به کودک اجازه می دهد که احساسات پذیرفته نشده خود را بروز دهد بدون آنکه با واکنش منفی بزرگسالان مواجه شود. غریزه ای است که او را تحریک می کند و او با کوششی مداوم تمام تلاشش را می کند تا برخود و دنیایش تسلط یابد. کودکان در خلال بازی بهترین ارتباط را برقرار می کنند. این طبیعی ترین وسیله برای بیان خود است. بازی شکل خاصی از ارتباط است که در آن مقاومت های کودک کاهش می یابد و تمایل بیشتری برای صحبت درباره احساساتش پیدا می کند ،زیرا پاسخ به سئوال ها به شکل بازی است. بازی وسیله ایست برای بیان احساسات، کشف روابط و ارضای خود همچنین بازی درمانی برای کودکان دارای کم توانی ذهنی هم جهت آموزش و هم برای درمان مشکلات رفتاری و هیجانی شان به کار می رود. بنابراین بازی درمانی با اهداف کاردرمانی می میتواند برای اختلالات فراگیر رشد(سندرم اوتیسم)، اختلال بیش فعالی و کم توجهی، ناتوانی یادگیری، شب ادراری، لکنت زبان، تیک، پرخاشگری، حسادت، بد زبانی، خاموشی انتخابی و ... که منجر به اختلال ضربه پس از حادثه می گردد، مورد استفاده قرار گیرد. والدین در جریان بازی درمانی نقش مهمی دارند و در واقع همکاران کاردرمان می باشند. بازی برای کودکان مساوی است با صحبت برای بزرگسالان بازی به کودکان فرصت می دهد تا افکار و احساسات خود را که از آن آگاهی دارند اما نمی توانند به کلام در آورند به نمایش بگذارند. صحنه های مختلف بازی، امکانات متعددی را برای تمرین و یادگیری فراهم می کند که در شیوه های درمانی دیگر وجود ندارد. اگر کاردرمان گر به کودکان مهارت شناخت، بیان و اعتراف به احساسات خودشان را آموزش بدهد، آنها می توانند این مهارت را در همة فرآیندهای زندگی شان وقتی فقدان یا تنشی اتفاق می افتد، بدون توجه به سن به کار برند. بنابراین هدف بازی تنها سرگرمی و ایجاد لذت در کودک نیست، بلکه می تواند برای تشخیص و درمان نیز به کار رود.

نظرات (0)

image
نظر شما درباره این مطلب
image
(E-mail)
Left Col